Eigerowy tydzień wspinaczkowy już za nami. W kolejności wymieniając – odbyły się MP seniorów, mistrzostwa amatorów i w końcu puchary juniorskie.

Poniżej kilka fotek z tej ostatniej imprezy – więcej rozpisuje się w relacji na stronie Wrocławskiego KW

Na samej górze – czyli fota otwierająca wpis – rejestracja zawodników

Panowie sędziowie (chyba studiują przepisy)

Sędziowie ciąg dalszy

Chłopaki rozkminiają patenty

… dziewczyny też.

W strefie

Niby w strefie, ale podejrzeć zawsze można

Hmmm więcej zdjęć młodym nie zrobiłem gdyż zajęty byłem asekuracją

W ten weekend odbyła się pierwsza odsłona cyklu zawodów nazwanych „Eigerowi tydzień wspinaczkowy”.
Co by się nie szczypać i na drobne nie rozmieniać, przywaliliśmy z grubej rury i tydzień został otwarty ostatnią w tym roku edycją Mistrzostw Polski w prowadzeniu i w czasówkach.

Drogi na zawody nakręcił Łukasz Muler i Marek „Murek” Pobran a pomagał im Robson.
Łukasz zdecydował się na rzadko spotykane rozwiązanie i drogę półfinałową wytyczył jedną, wpuszczając w nią zarówno Panie jak i Panów. Dało to możliwość poobserwować jak w tej samej formacji – 27 metrów bardzo mocnego wydupienia przeciętego kilkumetrowym dachem – radzą sobie najmocniejsze zawodniczki i zawodnicy naszego kraju. Muszę przyznać, iż miny organizatorów i routeseterów mocno się wydłużyły, kiedy Kinga Ociepka po bardzo spokojnej i płynnej wspinaczce wpięła się do topowego karabinka.

Łukasz miał już wizje, co najmniej 8 topów wśród facetów i ciężką przeprawę z rozrzuceniem zawodników w finałach. Za to w strefie zapanowało rozprężenie „no, bo skoro baba porobiła, to chyba jakiś lajt nakręcili”
Nic bardziej mylnego! Kolejni faworyci, młodzi i starzy mistrzowie musieli ulec wytrzymałościowemu ciągowi drogi a wyczyn Kingi udało się powtórzyć tylko 2 zawodnikom – Marcinowi Wszołkowi i Andrzejowi Mecherzyńskiemu
Wieczorkiem po kilku godzinnej przerwie odbyły się finały. Tu już drogi były dwie (chyba żeby oszczędzić chłopakom wstydu )
Wśród pań wygrała oczywiście Kinga,  a wśród panów tytuł obronił Marcin
Resztę wyników znajdziecie z pewnością na wspinaniu.pl oraz stronie Eigeru

Przypominam ze na Eigerze trwają teraz otwarte mistrzostwa amatorów.

Przygotowanych jest 8 dróg, w tym kilka z mistrzostw – można popróbować jak wypadlibyśmy w porównaniu z zawodnikami
Dla biorących udział w mistrzostwach amatorów przewidziano nagrody – nic tylko startować!!

I tradycyjnie, kilka fotek na zakończenie

Łukasz i Muras – routeseterzy

W strefie – zawsze można, dla zabicia nudy, pokłócić się z sędzią głównym.

Z cyklu „zasłyszane w strefie”

Pytanie – No i jak tam Dżodzo? Rozgrzałeś się już?
Dżodzo – No prawie. Kawę już wypiłem, ale fajki zapalić nie zdążyłem, bo strefę zamykali.

Na zdjęciu – Łukasz (chyba też się rozgrzewa systemem Dżodża)

Nad wszystkim czuwał Robson!

Publiczność jak zwykle dopisała.

W strefie. Chwila przed startem. Krzychu Wojtkowski

Przed startem. Oglądamy półfinały.

Agatka Modrzejewska startuje do drogi półfinałowej.

Przy stoliku sędziowskim.

(Oczywiście na ściance wspinaczkowej Eiger, jak na razie chyba nie cięgnie go na ten prawdziwy Eiger)

Tak, tak drodzy Państwo!

Sam Dani Andrada zaszczycił naszą skromną ściankę! Zachwycił się przewisem i długością „jęzora”, chwilę pokontemplował ścianę główną (tą po prawej) i pomacał chwyty na czasówce. Po tym rytualnym przywitaniu ze ścianą wskoczył w buty wspinaczkowe i udał się … na bulderowanie oczywiście.

Razem z Danim na ścianę zawitała ekipa Boreala – hiszpańskiego producenta butów wspinaczkowych. Można więc było przetestować najnowsze modele hiszpańskich turbo-kapci.

Jako gospodyni i tłumaczka towarzyszyła Daniemu, Agata Modrzejewska (dla przypomnienia – zeszłoroczna mistrzyni polski w bulderingu i generalnie potwornie mocna wspinaczka)

W międzyczasie wpadliśmy na pomysł, aby dać Daniemu zestaw chwytów i poprosić go o nakręcenie jakiś przystawek „pamiątkowych”. Oczywiście nie trzeba było go długo namawiać. Powstały dwie przystawki, jedna po białych chwytach (prawa strona bulderowi) i druga po beżowych (po lewej, przez dach) Dani przystawki porobił a nasza Eigerowa ekipa siłaczy dzielnie mu sekundowała, broniąc honoru gospodarzy

Po owocnej sesji bulderowej Dani poprowadził prelekcje, w czasie której pokazał film będący kompilacją kilku znanych filmów z jego udziałem jak i materiału, który do tych filmów nigdy nie trafił (zresztą te właśnie kawałki były najciekawsze).

Dani prowadził prezentacje po hiszpańsku a obowiązek tłumaczenia „na nasze” został przydzielony mojej skromnej osobie. W tej roli występowałem po raz pierwszy i mam nadzieje ze nie wypadło to jakoś tragicznie (za pomoc serdecznie dziękuję Agatce!!)

Potem było jeszcze podpisywanie plakatów, podkoszulek tudzież innych części garderoby. Na koniec już koło 22 udaliśmy się na spacer po rynku i w ramach trzymania ścisłej wspinaczkowej diety około północy pochłonęliśmy każdy po pizzy zapijając winkiem i browarem. Jeśli ktoś przeoczył spotkanie z Danim, to ma szanse spotkać go jeszcze jutro w Krakowie na KFG. (lub dzisiaj na Podzamczu, gdzie ma się wspinać)

A tutaj jeszcze kilka zdjęć produkcji Bartka Solki

Piotrek pokazuje swój projekt na przystawkę Daniemu.

A to ja z Danim i Agatką

A tu będzie TOP – Dani kreci drugą przystawkę.

Chwilka odpoczynku

Testowane buty (te zielone na rzepy najbardziej przypadły mi do gustu)

No i sama prelekcja

Szperając po różnych jutubach i vimlach natrafiłem na tą porażającą, acz inspirującą produkcję imć Jaworka.

(Klikamy żeby zobaczyć produkcje)

Poetyka tego obrazu bliska jest każdemu miłośnikowi Duchampowskiego dadaizmu czy węgierskiemu ekspresjonizmu. Również widz poszukujący w filmach o tematyce górskiej, głębszej refleksji i wytchnienia znajdzie tu coś dla siebie.

Główny bohater, czyli Sam Wielki Skandalista Kadej we własnej osobie, w krótkich, acz wyważonych słowach podsumowuje istotę wspinania, ideologię trudnego przechwytu i metafizykę strzału do oblaka z kiepskich chwytów. Jego ostatnie słowa „kręć, kręć, kręc” pozostają wręcz manifestem ideowym i twórczym naszego pokolenia bulderowego.

(a tak przy okazji i w kwestii technicznej. Kadej wypowiada się troszkę sceptycznie na temat wycen, wiec możliwe ze bulderki są ciut łatwiejsze. Ale kto to wie. Trzeba poczekać na powtórzenia)

Drogi bulderowcu, czy męczą się już te, jakże banalne i typowe rejony bulderowe? Piaskowiec i granit zamieniają twoją skórę w krwawą miazgę? Pragniesz odmiany? Potrzebujesz egzotyki i dreszczyku związanego z eksploracją

Alelluja, bracia i siostry! Nadeszło wybawienie! Przewodnik bulderowy po Siuranie i okolicach.

No dobra poniosło mnie. Rejon Prioratu (to prowincja, w której znajduje się Siurana) to na pewno nie Fonten czy Albarracin, hmm w zasadzie to nawet nie Magic lub Zilertall. No, ale od takiego, dajmy na to eeee… Bolczowa czy Zimnego Dołu, na pewno lepsze!!

Dobrze, dobrze wiem, nie najlepsza rekomendacja. Raczej nie wybierzecie się 2tyś kilometrów w jedną stronę, żeby wspinać się tam tylko po bulderach.

Chociaż i o takich zawodnikach słyszałem. Powiem więcej! Osobiście znam Hiszpanów, którzy wybrali się kiedyś do Polski, tylko po to żeby zobaczyć baldy w Cięzkowicach!

Po powrocie do Hiszpanii twierdzili, ze skał nie znaleźli i padało przez cały czas. Za to lokalni wioskowi ugościli ich wódką na jakimś weselu, a w Krakowie zapili na rynku i wylądowali na jakimś studenckim melanżu. Generalnie, byli zachwyceni.

Jednym słowem, brać bulderowa, to zdrowo rąbnięta drużyna, więc nigdy nic nie wiadomo. Może ktoś już planuje spakować krasza i ruszać na podbój katalońskich rejonów bulderowych.

Gdyby faktycznie był ktoś taki, to gorąco polecam zaopatrzenie się w przewodnik Mariusa Reiry  BLOC Muntanyes de Prades

Polecam tym bardziej ze byłem konsultantem przy tworzeniu tego dzieła, a Marius wybierając najlepsze sektory łaskawie uwzględnił również te otwarte przeze mnie (piszę to w ramach auto lansu)

Przewodnik obejmuje swoim zasięgiem Siuranę, Arboli okolice Mussary i Albarca. Oczywiście ze względy na rozmiary tych rejonów w przewodniku znajdziecie tylko wybór najlepszych problemów z tych okolic. Dla przykładu w Siuranie istnieje około 500 bulderów a w przewodniku uwzględniono tylko 160.

Większość bulderów wytyczona jest w dobrej, jakości wapieniu, a jakaś część w zlepieńcu.

Do nabycia w Cornudella de Montsant (to ta wiocha pod Siuraną) w sklepie wspinaczkowym.

Troszkę więcej informacji o samym rejonie znajdziecie w moim starym wpisie TU

Ideałem pozostaje wspinacz, który gdzieś tam, po cichutki i bez błysku fleszy robi swoje. Oczywiście te swoje musi być srogą liczbą, żeby wspinacz spełniał kryterium ideału. Anonimowe i skromne cieniasy nikogo nie poruszą.

Oczywistym jednak jest, iż wspinacz, o którym nic nie wiemy, również nie spełnia kryterium ideału, gdyż nie wiemy o jego istnieniu, a skoro nie wiemy, to poniekąd, nie istnieje.

Jeśli zaś się dowiemy, to tym samym przestaje być nieznanym wspinaczem.

Cholera! Ciężko być idolem.

Skąd takie wynurzenia i przemyślenia?

Otóż śledzę, jak pewnie i część z was, sprawę wyprawy Dawida i Elizy na Grenlandie.

Zastanawiam się, jak to się wszystko skończy i co wynika, z tej kolejnej już „afery” w środowisku.

Dawid i Eliza to bardzo utalentowana para, obdarzona dużą motywacja i umiejętnościami organizacyjnymi.

Moim pierwszym kontaktem z twórczością Dawida był jego materiał z bunkrów w Janówku – hen w połowie lat 90. W prasie wspinaczkowej, królowały wówczas artykuły ilustrowane zdjęciami z aparatów marki Zenit, na których dokumentowano pośladki prowadzącego daną drogę wspinacza.

Artykuł Dawida był inny. Świetny materiał fotograficzny i ciekawy tekst pozwalał uwierzyć, iż Fontainbleau pod Paryżem to żenada, w porównaniu z podwarszawskimi bunkrami. (Prawda była oczywiście inna. Uwiedziony zdjęciami wybrałem się do Janówka, ażeby przekonać się ze sprawny fotograf i z kupy gruzu w krzakach potrafi wyciągnąć naprawdę wiele)

Kolejne materiały i zdjęcia Dawida i Elizy utwierdzały mnie w przekonaniu, iż są oni absolutnymi mistrzami w budowaniu wizerunku, ale raczej niezbyt dokładnymi dokumentalistami.

Wspinaczki na wieżowce i mosty w Warszawie – zawsze w obecności mediów.

(Czy ktoś pamięta zdobywcę np. wrocławskiego Poltegoru? Nie? No właśnie. A jest taki, tyle ze nie było przy jego wyczynie Polsatu)

Piękne zdjęcia z Maroka, na których przykuwa uwagę zakapturzona postać Berbera, błądzącego po miasteczkach i wydmach. (tymczasem zakapturzonym „Berberem” był zdaje się sam Dawid lub ktoś z jego ekipy)

Zdjęcia z Rodellar, świetnie wystylizowane i skomponowane (np. Dawid cały na czerwono wspina się po czerwonawym filarze skały, w tle zacienione i lekko niebieskawe skały)

Zdjęcie na okładce jakiegoś pisma – Dawid cały na biało (również w białej wełnianej czapeczce) wisi na jednej ręce wysoko nad ziemia na ramieniu żurawia budowlanego, w dole poszarzałe i ciemne miasto o zachodzie słońca.

Dawid pływający z czekanami i w rakach (co???).

Eliza bujająca się na linie jak, nie przymierzając, pijany uczestnik firmowej imprezy integracyjnej.

Uff, długo mógłbym wymieniać.

Jak oceniłbym te zdjęcia? Technicznie znakomite, naładowane emocjami i ekspresyjne. Dobry kawał roboty. Sam uważam się za fotografa wspinaczkowego. Posiadanie własnego stylu i dobrego warsztatu, wzbudza mój szacunek.

Jak oceniłbym dorobek wspinaczkowy pary, który na nich występuje? Średnio ciekawy.

Podsumowując: Dawid jest na pewno wybitnym „szołmenem” i przeciętnym wspinaczem

Gdyby ktoś się zapytał „słuchajcie mamy wolny etat w TVN Turbo, kogo powinniśmy wybrać do prowadzenia programów o wspinaniu i wyczynach ekstremalnych?” Zagłosowałbym na Dawida obiema rękami i nogą.

Ale przyznać im Jedynkę??? (Przypominam, to nagroda za wybitne osiągnięcie wspinaczkowe)

No dobra, można nawet i przyznać. (Chociaż wtedy, to znaczy w 2007, bardziej dopingowałem Kondziorowi, za jego 8c, czy Dudersowi za 8c+) Zawsze istnieje kategoria „za popularyzację sportu”.

Jednak, kiedy już przyznajemy, to bądźmy dorośli!

Dajemy nagrodę ludziom, którzy notorycznie upozowują swoje zdjęcia, podkręcają i upiększają materiał z wyprawy (nie po to żeby cos ukryć, ale żeby miał większy „wow faktor”)

Następnie się dziwimy, ze przepłynęli tylko kilka kilometrów w kajakach, zamiast osiemdziesięciu, ze zrobili sobie sesje foto koło wiochy i zapomnieli powiedzieć, ze to zdjęcia ze skałek, a nie z 1500 metrowej ściany, ze w końcu ta ściana, te 1500 i ten pion to wszystko taka troszkę opowieść wędkarza, który taaaką rybę złowił.

I co? Teraz odbierzemy im tą nagrodę? Albo skażemy na środowiskowy ostracyzm, bo daliśmy się zwieść na opowiastki a’la Martyna wśród Murzynów?

Więcej powagi i świeżego powietrza by się niektórym przydało.

Kilka końcowych uwag

1 Nie bronie zespołu, oni sami za obronę by tego na pewno nie uznali.

2 Dawida i Elizę poznałem osobiście – bardzo mili ludzie. Nie wpływa to na moją ocenę sytuacji.

3 Ich przejścia uważam za średnie, gdyż pokonywanie 7b lub c (max) na dużych ścianach, nie stawia nas w pierwszym szeregu światowego alpinizmu. (Skąd wiec ta Jedynka??)

Nieprzekonanym proponuje wizyty na stronach Alpinista, lub federacji Brytyjskich, Amerykańskich czy Hiszpańskich. A nawet, o zgrozo, Belgijskich (Belgowie!! Przecież oni nawet porządnych skał nie mają. Gdzie te cholerne piwożłopy nauczyły się tak wspinać) Takie wyprawy i drogi jak te, w wykonaniu naszego duetu (w Maroku, w Malezji, Meksyku czy na Grenlandii) są opłacane przez uczestników wyprawy a wzmianki o nich można, co najwyżej, napotkać w formie … wzmianki, w czołowych pismach branżowych. Nikt, nikomu złotego czekana za 7b (max) nie przyzna.

Jak pisałem, wiosną spędziłem miesiąc w moim ulubionym rejonie wspinaczkowo–chilloutowym, czyli w Siuranie.
Pierwszy raz do Siurany zawitałem pod koniec lat 90 tych ubiegłego wieku, aby w następstwie, wracać tam co roku i w końcu zamieszkać w tej bajkowej krainie na ładnych kilka lat.
10 lat temu  było tam około 19 sektorów i 500 dróg.

Kiedy pracowałem nad zdjęciami do pierwszego przewodnika w 2003, powstała następna setka dróg i otwarto 3 sektory.
Trzy lata później, dróg było już koło tysiąca a nowe sektory, w tym Siuranella, okazały się rewelacją i obecnie tam właśnie koncentruje się większość ruchu wspinaczkowego.

Czy można upchać w Siuranie więcej dróg i sektorów?

Bez problemu!

W tym roku zespół braci Brasco wspomagany przez graficzkę Natalię Campillio wydał absolutne arcydzieło, jeśli chodzi o przewodniki wspinaczkowe.
Rzadko można spotkać się z tak dobrymi i czytelnymi schematami zarówno dróg jak i podejść pod sektory.

Strona z przewodnika. Na schemacie El Pati z plątaniną dróg koło La Rambli

Mnóstwo informacji o sektorach – jakie nastromienie ścian, jaki rozkład trudności w sektorze i ekspozycja sektora, czy jest bezpieczny dla dzieci i czy można się wspinać gdy pada.

Ciekawostką jest również podanie zasięgu telefonów komórkowych i zaznaczenie na schematach, z którego miejsca w sektorze, w razie np. wypadku, można zadzwonić.
Pięknie i solidnie wydany przewodnik, który jest nie tylko podręcznym topo, ale i fajnym souvenirem i wspaniałą wizytówką rejonu.
A wracając do wyliczanki dróg i sektorów. Ile zmieściło się w tej najnowszej edycji? Otóż obecnie w Siuranie mamy 61 sektory i 1200 dróg.
Ile będzie w następnej edycji? Ciężko powiedzieć, od ukazania się przewodnika braci Brasco powstał już jeden nowy sektor, obito kilkadziesiąt nowych dróg. Jeśli myślicie, ze to już koniec eksploracji w Siuranie, to polecam wizytę w sektorze El Ditot. Postarajcie się obejść ścianę od prawej strony, tak aby rzucić okiem na skały za rogiem – to wszystko czeka na swoich ekiperów i odkrywców i pewnie zmieści się tam jeszcze druga Siurana.

Z nowości polecam Can Parasit – dużo fajnego wspinania od 5+ do 7a.
Can Guiri – po rozgrzewce na szóstkach i siódemkach można popróbować kilku bardzo estetycznych dróg z zakresu od 8a do 8b
Can aprob de can parob – przyjemne I techniczne 6a i 6b. Drogi od 7a do 8a – bardzo siłowe i bulderowe (te raczej odradzam).
Cały Coral Nou – gorąco polecam, drogi od 5 do 8a i bardzo nietypowa mieszanka wapienia z piaskowcem.

Wiosna, tradycyjnie minęła mi pod znakiem kursów w Hiszpanii.

Co roku czekam z utęsknieniem na początek kwietnia, kiedy to pakuje manatki, wsiadam w samochód i udaje się na niewielką przejażdżkę w kierunku słonecznego półwyspu Iberyjskiego.

Przejażdżka trwa około 25 godzin, przerywanych postojami na kawkę i czasem, krótką drzemkę.

W tym roku miałem to szczęście, że towarzyszyła mi ekipa z sekcji wspinania „Daj Blok!!!”, którą to sekcje mam zaszczyt i przyjemność prowadzić.

Podróż upłynęła, więc w miłej atmosferze pogaduszek i snucia planów na najbliższe wspinaczkowe dni.

Siurana, nasz cel w Hiszpanii, przywitała nas deszczem, lecz szczęśliwie był to jedyny deszczowy dzień w całym ponad miesięcznym wyjeździe.

W skład pierwszego turnusu, wchodziła grupa uderzeniowa w postaci Hubercika, Roberta vel Robertinio i Dawida vel Prosiaczka (zwanego tez Dzikim Odyńcem)

Głównym celem wyjazdu było podniesienie przez Roberta i Hubercika ich poziomu RP do wspaniałego i wymagającego poziomu 7a

Chłopaki przepracowali całą jesień, zimę i wiosnę na panelu, szlifując w pocie czoła wytrzymałość siłową, siłę i moc, nie zaniedbując oczywiście techniki i taktyki wspinania.

Robert miał ułatwione zadanie, gdyż już kiedyś udało mu się osiągnąć poziom 7a (a wiadomo, że łatwiej wrócić do starej formy, niż budować formę od podstaw). Hubert startował od poziomu 6b, więc musiał zmierzyć się z wyzwaniem pokonania 2 poziomów trudności w przeciągu kilku miesięcy.

Jako osoba odpowiedzialna za treningi obu Panów, trzymałem mocno kciuki i starałem się w czasie wyjazdu podsuwać im, co lepsze wspinaczkowe cele.

Po kilku dniach rozruchu i rozpoznania udało się pokonać Petit pero exerit 7a (Robert) oraz L’esquit 7a (Robert i Hubert) obie w rewelacyjnym sektorze Can Toni Gros.

Zdjęć z wyjazdów tegorocznych mam naprawdę mało, gdyż jak może część z was wie, przeżywam ostry kryzys twórczy i staram się aparatu do ręki nie brać.

Poniżej mamy Robercika walczącego na bulderkach lezących przy samym kempingu w Siuranie.

Zmiana turnusu i zmiana celów. Następna ekipa składała się z Eweliny, Oli i Bartka, na co dzień mieszkańców zielonej Irlandii.

Bartek i Ewelina dzielnie walczyli o swoje pierwsze drogi w szóstym stopniu skali wspinaczkowej, natomiast Ewelinka prezentowała ponadprzeciętne umiejętności, jak na uczestniczkę kursu, koncentrując się bardziej na drogach w okolicy 6c

W ostatni dzień kursu (po wszystkich obowiązkowych dniach poświęconych na budowanie stanowisk, zjazdy itp.) wstaliśmy wyjątkowo wcześnie i uderzyliśmy do oddalonej od Siurany o jakieś 150km Vilanovy de Meia w celu zmierzenia się z 170metrowymi drogami skały zwanej Roca dels Arcs.

Udało się pokonać Necronomicon 6a, 160m (zespół Bartek i Ola) oraz Camel direct 6b+, 170m(Dawid i Ewelina)

Na fotce powyżej – Camel w Vilanova de Meia.

Zaraz, zaraz! Uważny czytelnik, na pewno zauważy iż brak tu opisu dokonań jednego z uczestników! Sławetny Davidoo (nie mylić z Boskim Dejvem) nie próżnował, o nie!

Jego zdjęcie zdobi nagłówek tego newsa nie bez powodu! Dawid był spiritus movens całego wyjazdu (to znaczy sporo spirytu, choć  moven mało), dzielnie nadawał tempo ekipie w temacie zakupów 5litrowych baniaczków z młodym winem, ogrywał wszystkich w pokera i od czasu do czasu znajdywał nawet czas aby wspiąć się na to i owo.

I jeszcze kilka fotek

Bartek, Ola i Dawidinio w sektorze Melafots.

Dawid asekuruje Ewelinę na 6a+ w sektorze Melafots

Dawido napiera na 6b w sektorze Can Marges

Bartek na wyjątkowo czujnej i podstępnej 5+ w sektorze Can Parasit

Ola na 6a w Can Facil

I końcówka tej samej drogi.

Wszystko super wyszło. Wina zostały wypite, drogi załojone i wpisane do kajecików, pierwsza opalenizna podłapana. Pozostaje czekać na następny sezon i kolejną wizytę w pięknej Siuranie.

Sezon wyjazdowo -szkoleniowo- skalno – włóczęgowski rozpocząłem w tym roku w kwietniu. Zakończyłem – wraz z końcem sierpnia.

Udało się w tym czasie zorganizować kilka fajnych wyjazdów, kursów i obozów wspinaczkowych.

Nazbierało się kilka ciekawych historyjek i opowiastek, którymi nie omieszkam się podzielić z wami, drodzy blogo-czytelnicy.

A dzisiaj w ramach rozgrzewki (takiej mojej blogo-rozgrzewki, wszak dawno już nie siedziałem przed klawiaturą) przedstawiam ciekawostkę jaką znalazłem w sieci.

Ta ciekawostka, to materiał nakręcony na ścianie Eiger (czyli na ścianie na której pracuję) przez reportera z portalu Wroclove.

Ten łysy, co bełkocze coś pod nosem na początku materiału, to właśnie ja!

Tutaj macie link do reszty materiału.

Czekam na telefon z angażem z Hollywood!

Kilka ciekawych blogów powstało w ostatnim czasie.

Co mnie osobiście cieszy.

Jako osoba wścibska i lubiąca ploteczki, zawsze jestem ciekaw co tam u kogo słychać. Regularnie śledzę takie strony jak 8a.nu czy wspinanie.pl, w nadziei na wyłowienie ciekawych przejść i relacji wspinaczy, z poza czołówki światowej.

Powiem szczerze, ze dokonania czołówki światowej, interesuje mnie zresztą nieszczególnie. Dawno już pogubiłem się w tych wszystkich wychudzonych i koszmarnie silnych nastolatkach ze stanów robiących kolejne 8B+ w zupełnie egzotycznym dla mnie Bishop. Nie wiem i nie specjalnie chce się dowiedzieć, ile na świecie jest 9b i ile z nich zrobił Ondra.

Za to bardzo chętnie dowiem się, gdzie był ten czy ów domorosły globtroter – reporter, co padło na wyjeździe bulderowym ekipy z Nory, Zerwy czy dowolnej innej ściany lub co słychać w środowisku Toruńskim, a co w  Warszawskim

Jeśli znacie/prowadzicie jakieś ciekawe blogi to bardzo was proszę o podesłanie linków. Tematyka wspinaczkowa i około wspinaczkowa (tzn: trening, fotografia, wędrówki piesze i nie tylko, zdjęcia rozebranych pań, kuchnia azjatycka)

A oto kilka blogów, które ostatnio śledzę.

.

Człowiek światłoczuły – Blog Michała Nadolnego.

Misza ma dobre oko do fotoreportażu, wiec warto zajrzeć chociaż by dla samych zdjęć. Bardzo ciekawa relacja z wyjazdu do Gruzji. Mimo ze autor jest zapalonym wspinaczem nie zamieścił jaszcze żadnych fotek i relacji wspinaczkowych. Mam nadzieje, ze kiedyś się to zmieni

.

Dzikut – czyli blog Dzika zwanego również Radkiem Pyrzewskim

Dziku to zapalony fotoreporter z genialnym okiem do tak zwanej fotografii ulicznej. Polecam jego zdjęcia Hiszpańskiego Teruel – mistrzostwo, drodzy państwo! Sam Cartier-Bresson by się nie powstydził

Dziku jako Dzik Prodakszyn odpowiedzialny jest również za powstanie krótkiego filmiku z bulderingu w Zillertal. Filmik możecie zobaczyć TU

Czekamy na więcej!

.

Fotoulicznictwo - foto blog Tomka Radlaka

Klasyka!

Blog nie nowy, gdyż istnieje już od ponad roku. Radlakos zajmuje się fotografią na poważnie, czego dowodem są liczne wystawy i nagrody z całego świata! Podobno ma szanse na World Press Photo w tym roku (to jak na razie plotka). Z potwierdzonych wyróżnień – wygrał podkoszulkę na morpho.pl!!

Polecam zwłaszcza foty i relację z Maroka.

.

Karate Świnia - blog ekipy warszawskiej

Karate Świnia to obecnie najlepsza, obok Morpho.pl stronka o wspinaniu!

Ci którym podobało się mocno absurdalne poczucie humoru ekipy Wdahu, pokochają świnie, która zna karatę.

.

Się Wspina – blog ekipy Wrocławskiej

Bardzo często uaktualniany blog prowadzony przez dziewczyny związane z Wrocławskim KW i ścianką Eiger. Dużo relacji z gór wszelakich i nowinek z naszego klubu. Generalnie, kopalnia ciekawych historyjek.